Santiago de Compostela, 21 de maio: O recoñecido xornalista galego Lois Celeiro foi o protagonista dun encontro moi especial conducido polo profesor de matématicas, xa xubilado, José Carlos de Miguel Domínguez. A charla ofreceu un percorrido íntimo e detallado pola andaina persoal e profesional de Celeiro, unha das figuras clave do xornalismo e a comunicación institucional de Galicia nas últimas décadas. Unha oportunidade única para coñecer, de primeira man, as anécdotas, os atrancos e os grandes éxitos dun home que viviu en primeira liña a transformación do xornalismo galego e a propia historia recente da nosa comunidade.
Nado no lugar da Balsa (Lugo), o destino inicial de Lois Celeiro parecía estar ligado ás ciencias exactas. Porén, a súa vida deu un envorco radical cando a súa traxectoria se cruzou coa do célebre poeta Celso Emilio Ferreiro. Ese encontro espertou nel a vocación polas letras e a información, levándoo a tomar a decisión de marchar a Madrid para cursar os estudos de Xornalismo.
Os seus anos na capital de España non só foron de formación académica, senón tamén de pura supervivencia e aprendizaxe vital. Para custear os seus estudos, Celeiro compaxinou as aulas con oficios tan pintorescos e diversos como o de camareiro ou zapateiro, forxando un carácter resiliente e unha ollada fóra do común para retratar a realidade social.
Unha firma de prestixio no xornalismo e a comunicación galega
Ao longo da súa dilatada carreira, Lois Celeiro deixou a súa pegada en cabeceiras históricas e de gran relevancia: A Nosa Terra, o prestixioso Diario16 ou a revista Tempo Galego, onde demostrou o seu compromiso coa actualidade e a identidade do país.
Máis tarde, a súa experiencia levouno a incorporarse á Universidade de Santiago de Compostela (USC), onde desenvolveu un importante labor profesional antes de asumir un dos maiores retos da súa carreira: a súa implicación directa na proxección do Xacobeo 93, o proxecto que marcou un antes e un despois na promoción internacional de Galicia e do Camiño de Santiago.
Foi unha ledicia poder gozar dunha charla así, das que ensinan afablemente, ideal para unha tarde compartida entre bos comunicadores; escoitalas ou lembralas funciona como un recordatorio de que, aínda que o camiño sexa costa arriba, a constancia sempre deixa unha pegada que paga a pena respirar.
